لفظ قرآن 52 باربه صورت معرفه(باالف ولام) (سوره اسراءآیه82)

 

و18باربه صورت نکره (بدون الف ولام)(سوره یوسف آیه2)

 

در قرآن مجیدذکرشده است.

 

ودرسه مورد ازسوره قیامت مرادازلفظ قرآن معنی

 

مصدری به معنای قرائت است ودرآیه79 سوره

 

بنی اسرائیل ازترکیب«قرآن الفجر»وقت نمازصبح

 

اراده شده است .

 

گواینکه برخی ازلغت شناسان قرآن راازمادۀ

 

«قرن» دانسته وقرآن ارازآن جهت که آیاتش

 

به یکدیگرمقرون میگردند و به هم می پیوندندقرآن

 

نامیده اند،لکن به نظرمی رسدکه قرآن ازمادۀ

 

«قرءیقرء»باشد .زیرااولا:اولین آیۀنازل شده

 

آیه(اقراباسم ربک الذی خلق)بوده ودر

 

اولین وحی،پیامبرمکرم به قرائت مامورگردیده است .

 

پیامبرماموربوده که آنچه به وی

 

الهام شده برزبان آورد وقسمتهای الهام شده را

 

برای مردم بخواند .ثانیانامگذاری قرآن ،اولین باردر

 

سورۀمزمل امده است .

 

بنابراین وبه ظن قوی ، کلمۀقرآن خودازریشۀ

 

قرائت است و این نام درقرآن مجید به صفات

 

1:کریم2:عظیم3:مجید4:مبین5:عربی

 

6:وغیرذی عوج موصوف است .

 

شایدبتوان ازتسمیه همین نام درکنارچندین نام دیگر

 

که قرآن درموارد دیگرخود را بدانها نامیده

 

مثل:کتاب،فرقانفذکرو...دریافت که خواندن

 

قرآن موضوعیت داشته وبرمسامانان واجب است که

 

معجزل آخرین پیامبرخدارابارعایت آداب و شرایط

 

قرائت نماید .

 

وبه عبارتی خواندن قرآن واجب نیست ولی

 

نخواندن آن انسان را ازرسیدن به کمال بازمی دارد . (مزمل20)

 


 

نوشته شده توسط مصطفی فرد در شنبه دهم تیر 1385 ساعت 18:31 موضوع قرآن کریم | لینک ثابت